WERKWIJZE


Op dit punt gaat het in het manuscript van mijn cliënte mis. Zonder noemenswaardige hindernissen of omwegen bereikt de heldin van het verhaal haar doel. In het echte leven is dat prettig, maar in een roman is het dodelijk. Er is dan geen spanning en geen nieuwsgierigheid naar de volgende bladzijde, want lezen over het bereikte doel en over voldaan terugkijken, verveelt snel.

Na de bespreking van dit probleem, begon mijn cliënte aan een nieuwe versie. Dat gaf haar de gelegenheid om nog een probleem op te lossen. Het verhaal speelt zich namelijk, zonder duidelijke reden, af in het buitenland waardoor de heldin (en dus de schrijfster) zich veel extra moeilijkheden op de hals haalt.
Door dit nieuwe begin is de schrijfster uit de impasse en heeft ze weer plezier in het schrijven. Ze heeft de buitenlandse setting uit het verhaal gehaald en zorgt voor spanning door hindernissen en tegenslagen voor haar heldin te creëren. Ze mailt me steeds hoofdstukken die ik doorneem en van commentaar voorzie.
We hebben een goede werkwijze gevonden. Met de wijzigingsvignetjes van Word ga ik door de tekst. Ik maak cursief wat naar mijn mening overbodig is, doe voorstellen voor veranderingen en reik ideeën voor uitbreiding of verdieping van de tekst aan.
Mijn bemoeienis met dit boek gaat ver. Keer op keer zegt mijn cliënte dat mijn, aanvankelijk spaarzame en behoedzaam geformuleerde, suggesties meer dan welkom zijn. Ze inspireren haar.
Ik voel dus steeds meer vrijheid om op- en aanmerkingen te maken. Want zo gaat dat: als iemand veel ruimte geeft, dan neemt de ander steeds meer ruimte in. (Een ijzeren wet in relaties en in de opvoeding van kinderen en huisdieren).
Mijn cliënte overweegt al mijn opmerkingen. Sommige gebruikt ze, andere negeert ze. Zo wordt het steeds meer het boek dat haar voor ogen staat. Ik heb goede hoop dat ze er een uitgever voor vindt.