ERG


Ja, dat wil ze zeker opschrijven want het is nog veel erger dan de films van Terug naar de kust en Kluun. De mensen moeten het lezen! En dat zullen ze doen ook. Zo erg is het. En dan levert haar ellende tenminste geld op. Zo breed heeft ze het niet.
‘En hebt u al eens wat opgeschreven?’ vraag ik vlug voor ze in een volgende stroom details verzandt.
Ja, dat heeft ze gedaan maar het daarna weer verscheurd want als haar man het vindt, vermoordt hij haar. Maar ze wil het opnieuw proberen want nogmaals, ze heeft het niet breed en zo’n boek wil iedereen lezen! Het is zo erg! Veel erger dan alles wat er al geschreven is. En ze wil tips hebben voor het schrijven. Moet ze bij haar geboorte beginnen? Of ergens anders? Ik moet maar zeggen hoe het moet, dan doet ze tenminste niets fout.
Terwijl ze doorratelt, denk ik na. Hoe ga ik haar dit vertellen? Elk ‘erg’ verhaal is al verteld. Talloze boeken draaien om bedrog, verraad, desillusie, moord, doodslag. Maar daar gaat het niet om. Bij schrijven gaat het erom hoe een verhaal verteld wordt. Daarom kan een verhaal over echtelijk gekibbel (van Carmiggelt bijvoorbeeld) veel indringender zijn dan een thriller met drie bloederige moorden.
Schrijven gaat niet over ‘erg’ of ‘erger’. Schrijven gaat over taal, vorm, zeggingskracht. Dat is deels te leren, maar daar belt deze mevrouw niet voor. Ze wil haar verdriet en haar onmacht uiten en daarmee geld verdienen. Wel onder pseudoniem natuurlijk, ook als haar boek verfilmd wordt. Want als haar man er achter komt…
Als ik er weer tussen kan komen, stel ik haar voor dat ze het verhaal eerst op haar eigen manier opschrijft. Dat kan verhelderend en bevrijdend zijn. Een eventueel boek, laat staan een film, is van later zorg. En voor een cursus of een schrijfcoach-traject is het ook te vroeg. Daar is distantie in tijd en emotie voor nodig.
Na het gesprek slaak ik een diepe zucht. Sommige illusies zijn erg. Tamelijk erg.